w Internecie wrze Każda dziewczyna ćwiczy z Ewą, a ja ćwiczyłam jakiś czas temu z Chalene. Chciałam Wam powiedzieć kilka słów o programie Turbo Fire, czyli tak zwanej 'spalarni tłuszczu'.

Zaczęło się od tego, że moja koleżanka postanowiła się wziąć za siebie, a że łatwiej z kimś a nie samemu to mnie też zaangażowała później dołączyła do nas jeszcze jedna koleżanka.

Na początku przedstawiam Wam Chalene Johnson. Ta kobieta jest niesamowita, kiedy człowiek ma już dość i mówi sobie, że nie zrobi już żadnego powtórzenia słyszy: "keep going, you're not tired" i wtedy na prawdę się nie poddajesz tylko robisz ćwiczenia dalej Jest tak pozytywna i charyzmatyczna, że patrząc na nią chce Ci się bardziej, lepiej, więcej Bardzo motywująca. Dodam, że urodziła się w 1969 roku, a serio na tyle nie wygląda. Gdzieś kiedyś wyczytałam, że ona sama miksowała muzykę, która jest wykorzystana w filmikach.



Ćwiczenia z programem Turbo Fire trwają 9 tygodni. Ćwiczy się 6 razy w tygodniu, czyli na prawdę sporo, a każda środa jest wolna. Wszystko wykonuje się według planu. Jest 10 różnych filmików i długość ćwiczeń w danym dniu zależy od filmiku, można ćwiczyć tylko 25 min, a najdłużej ok godziny. W programie znajduje się ćwiczenia:
- Turbo - są to filmiki kondycyjne, jest tam dużo podskoków, boksowania, wykopów
- Strech - ćwiczenia na rozciąganie
- Tone - ćwiczenia wzmacniające nogi, ręce i brzuch
- Core - ćwiczenia głównie na brzuch
- Sculp - ćwiczenia wzmacniające
- Hiit - ćwiczenia wytrzymałościowe
- Lower - ćwiczenia wzmacniające nogi i brzuch

A tak to wygląda:





Bardzo polecam, jeśli ktoś chce poprawić swoją sylwetkę przed latem ja jestem gapa i nie wiem, gdzie i ile mi się zmniejszyło, bo przed ćwiczeniami zmierzyłam sobie większość partii ciała, ale gdzieś zgubiła mi się ta karteczka i teraz nie mam jak porównać, ale na pewno polepszyła mi się kondycja i wzmocniły ręce, bo zawsze miałam je słabe a teraz czuje, że jestem troszkę silniejsza
Niestety po skończeniu Turbo Fire zaniechałam ćwiczeń i chyba będę musiała do nich powrócić, bo brakuje mi ruchu.
Przyznaję, że kiedy zaczęłam przygodę z Chalene bolało mnie wszystko. Nawet nie wiedziałam, że mam tyle mięśni ale szybko się przyzwyczaiłam.
Aha filmiki wraz z planem można ściągnąć w Internecie. Wiem, że na pewno są na Chomiku. A jeśli by ktoś chciał to mogę mu podać ten plan A do ćwiczeń jest potrzebna guma gimnastyczna i ekspander. Ja swoje akcesoria kupiłam za ok 30 zł, więc fortuny nie wydałam
Trzeba się kobitki wziąć za siebie Figura się sama nie zrobi, a dobrze jest wyglądać jak dziewczyny poniżej

Na początku chciałam Wam podziękować za słowa wsparcia. Jesteście kochane ;*

Postanowiłam się nad sobą nie użalać. Nie chcę na siłę rozpamiętywać tego co się wydarzyło, bo wiem, że przywoływanie tego jest bolesne i tylko mimowolnie bym się nakręcała. Postanowiłam zrobić krok naprzód z optymistyczną myślą, że pewne złe rzeczy mogą wyjść w efekcie na dobre. Mam wrażenie, że ta cała sprawa paradoksalnie Nas w jakiś sposób umocniła. Zdaliśmy sobie bardziej sprawę, że Nam na sobie zależy. Szkoda jedynie, że stało się to takim kosztem, ale myślę, że mimo wszystko mogłoby być gorzej.

Po co się zatrzymywać w miejscu, samemu się udręczać i w kółko rozgrzebywać rany? Oczywiście o tym nie zapomnę, ale nie chcę, żeby stało się tak, że będę żyła tylko tą pomyłką.

A zmieniając całkiem temat to podobnie jak Hania i SkierowanaKUsloncu zmieniłam kolor włosów. Z brunetki stałam się ruda Miesiąc temu troszkę rozjaśniłam kolor i pomieszałam rudy z takim ciemnym brązem z połyskiem rudawym, ale odrosty wyszły jaśniejsze niż reszta włosów, dlatego chciałam wyrównać kolor. W poniedziałek moje plany przeszły w czyny i teraz mam dużo jaśniejsze włosy niż kiedykolwiek Muszę przyznać, że zmiana mi się póki co podoba, P także. Musiałam niestety bardziej podciąć włosy niż zrobiłabym to normalnie, bo przez ten rozjaśniacz prędzej czy później by do tego doszło, ale teraz wyglądam bardziej świeżo
Dzisiaj musiałam jechać busem na uczelnię i troszkę się spóźniłam na pierwsze zajęcia. Wchodzę a wszystkie zdziwione oczy są skierowane na mnie, bo tylko jedna osoba wiedziała o mojej metamorfozie i widziała mnie już wcześniej Nawet pan prowadzący zauważył zmianę, bo się mi tak przyglądał. Chyba próbował sobie przypomnieć jak wyglądałam wcześniej

Zawiodłam się. Zawiodłam się jak nigdy wcześniej na osobie, która była mi najbliższa. Nie wiem dlaczego tak się stało. Czy to możliwe, że kiedy człowiek czuje się szczęśliwy zbyt długo to trzeba mu to szczęście zabrać? Jeśli tak to takie rozczarowanie boli tym mocniej im bardziej było się zadowolonym z tego co się posiada.
Można by stworzyć wzór: ból po zranieniu jest wprost proporcjonalny do czasu kiedy człowiek czuł się szczęśliwy. Tak więc jeśli czułam się dobrze przez 3 lata to teraz cierpię bardzo, a może gdyby mój dobry czas trwał krócej, powiedzmy 3 miesiące to może bym tak mocno nie cierpiała.

Wszystko się zmieniło, wszystko. Nie powiem, że było idealnie, ale było cudownie. Miałam pewien dystans do mojego związku z P. W tym sensie, że wiedziałam, że skoro jest facetem to mogą mu się podobać inne dziewczyny. Ja sama często komentowałam wygląd jakiś lasek, co w niej ładnego a co nie i pytałam go o zdanie. Miałam pewność, że nic mi nie zagraża, dlatego mogłam mieć ten dystans. Nigdy nie zabraniałam mu nigdzie wychodzić. Nawet go namawiałam, żeby poszedł beze mnie na jakąś imprezę kiedy ja nie mogłam. Dlaczego? Bo mu ufałam.
I wszystko się zmieniło. W jednej chwili cała moja  pewność siebie przeminęła.
Co prawda czułam, że coś może się dziać, ale nadal ufałam. W jeden z ostatnich tygodni P nie przyjechał do mnie, bo miał problemy z samochodem przez te niskie temperatury. Czułam, że gdzieś był, że były tam dziewczyny, ale kiedy go zapytałam powiedział, że nie był nigdzie. Powiedział, że był tylko na jakieś walce z kolegami, ale to nie ważne.
Zauważyłam, że miał jakąś większą ochotę bawić się i wyjść gdzieś do klubów przez ostatni czas.
I kiedy pojechał ode mnie chciałam zalogować się na facebooka i wyskoczył i mi jego profil. Z ciekawości weszłam w wiadomości, żeby zobaczyć z kim pisał ostatnio. Nigdy go nie kontrolowałam i teraz też nie chciałam ich otwierać tylko zobaczyć z kim rozmawia. Zobaczyłam imię i nazwisko jakieś dziewczyny, której nie znałam i kliknęłam.
Moje serce waliło jak młot a nogi miałam jak z waty. Gdybym stała to na pewno dawno leżałabym wtedy na ziemi. To była jakaś jego była i opowiadał jej jak to się ostatnio dobrze bawi, a ja o niczym nie wiem, gdzie bywa i co robi. Zadzwoniłam do niego, żeby przyjechał, bo nie będę miała jutro czasu, a mieliśmy się wtedy spotkać. Powiedział, że zobaczy co da się zrobić. Nie mogłam dłużej czekać, nie potrafiłam sobie znaleźć miejsca, zabrałam laptopa i do niego pojechałam.
Ucieszył się na mój widok. Zapytałam czy jest coś o czym chciałby mi powiedzieć. Usłyszałam, że nie. I wtedy zapytałam czy oszukuje mnie, czy swoją znajomą z którą pisze. Pokazałam mu co ciekawsze fragmenty ich rozmów. Byłam taka zła i rozczarowana. Myślałam, ze jesteśmy lepsi, że nam się takie rzeczy nie przytrafią. Był zaskoczony. Zaczął mi wyjaśniać, mówił, że większość tych rzeczy nie była prawdą i tylko tak ubarwiał, żeby się popisać. Przyznał, że był kilka razy w klubach, ale mi nie powiedział, bo bał się mojej reakcji i tego, że będę zła, że mieli narkotyki, bo dobrze wie jakie jest moje zdanie na ten temat.
Oczywiście nie wytrzymałam i się popłakałam. Mimo, że nie chciałam odwiózł mnie do domu i przez cała drogę przepraszał. Na drugi dzień przyjechał, znowu przepraszał. W międzyczasie pisał do mnie, że wszystko naprawi i zrobi wszystko żeby odbudować moje zaufanie, że mnie kocha i nie wyobraża sobie, że mógłby mnie stracić przez głupie pisanie z byłą.
Po części mu wierzę, Ale najgorsze jest to, że mam to wszystko w głowie. Czuję się tak jakbym była świadkiem tego jak to opowiada komuś na żywo, albo jakbym oglądała na własne oczy wszystko co tam opisuje. Kiedy jest przy mnie to na chwilę mogę o tym zapomnieć, ale tak całymi dniami myślę co robi i z kim.
Nie daję już rady z tym wszystkim. Czuję się strasznie skrzywdzona, ale nie umiem wyobrazić sobie jakby miało być bez niego. Kiedy jechałam do niego tego dnia przez całą drogę myślałam co teraz będzie, co utracę. Przypomniały mi się wszystkie cudowne chwilę z nim. Bardzo mnie to wszystko boli i boję się, że już tak pozostanie, albo będzie jeszcze gorzej, bo teraz on stara się wszystko naprawić, a jeśli przestanie to już nic nie będzie miało sensu.

Nie odnalazłam się na tamtym blogu, dlatego postanowiłam powrócić do tego.
Tęsknię za pisaniem, za komentarzami, za osobami, które zawsze służyły mi tutaj radą, mimo, że tak na prawdę na żywo nikogo nie znałam.
Coraz mniej tych osób niestety pozostało. Kasia ostatnio usnęła bloga i nowego i starego. Ja tego nie zrobiłam, żeby nie zamykać sobie furtki w razie chęci powrotu.
Teraz zostały mi chyba tylko Shaunee i skierowanaKusloncu dobrze, że chociaż Wy jesteście

Ciężki przedsesyjny czas nastał. Zaliczenie jedno za drugim i sesja wkrótce. Czekam z utęsknieniem na ferie, żeby się porządnie wybyczyć
Najgorszy tydzień mam już chyba za sobą. Powinnam pisać 2 rozdział pracy, a tymczasem siedzę na Pingerze Ale chwila odpoczynku chyba mi się należy

Poza tym od niedawna jestem starsza o kolejny rok
W dalszym ciągu u mojego boku trwa P Ma do mnie jutro przyjechać. Chcę mu przyrządzić coś pysznego. Zastanawiam się między lasagne a zapiekanymi naleśnikami z kurczakiem, pieczarkami i serem.

Ostatnio jedna z moim ulubionych piosenek. Chyba nawet wyszła na prowadzenie w rankingu na moim Last.fm

Po pierwsze.. Hilberku gdzie jesteś?? I dlaczego usunąłeś bloga?? A chciałam z Tobą popisać..

Czekam, aż się wszystko unormuje. Na razie jest do dupy, że się tak brzydko i potocznie wyrażę..
Zastanawiam się dlaczego musi tak być, że jak już się jedno zawali to reszta leci jak lawina?
Nie spodziewam się zbyt wiele po roku, który się tak kiepsko zaczął i równie kiepsko się toczy dalej

Mam nadzieję, że u Was jest lepiej niż u mnie
Całuje Was gorąco